+ - x
 » از همین شاعر
 آخر ز فقر بر سر دنیا زدیم پا
 اگر اندیشه کند طرز نگاه او را
 تا به کی در پرده دارم آه بی تأثیر را
 سطر یقین به حک داد تکرار بی حد ما
 جنون کی قدردان کوه و هامون می کند ما را
 چنان پیچیده توفان سرشکم کوه و هامون را
 تجدید سحرکاری ست در جلوه زار عنقا
 بهار اندیشهٔ صدرنگ عشرت کرد بسمل را
 هرچند گرانی بود اسباب جهان را
 شرر تمهید سازد مطلب ما داستانها را

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

عیش داند دل سرگشته پریشانی را
ناخدا باد بودکشتی توفانی را
اشک در غمکدهٔ دیده ندارد قیمت
از بن چاه برآر این مه کنعانی را
عشق نبود به عمارتگری عقل شریک
سیل ازکف ندهد صنعت ویرانی را
ازخط و زلف بتان تازه دلیل است که حسن
کرده چتر بدن اسباب پریشانی را
بار یابی چو به خاک درصاحب نظران
چین دامان ادب کن خط پیشانی را
ریزش اشک ندامت ز سیه کاریهاست
لازم است ابر سیه قطرهٔ نیسانی را
زیرگردون نتوان غیرکثافت اندوخت
ناخن و موست رسا مردم زندانی را
لاف آزدگی از اهل فنا نازیباست
دامن چیده چه لازم تن عریانی را
جاهل از جمع کتب صاحب معنی نشود
نسبتی نیست به شیرازه سخندانی را
نفس سوخته باید به تپش روشن کرد
نیست شمع دگر این انجمن فانی را
نتوان یافت ازآن جلوهٔ بیرنگ سراغ
مگر آیینه کنی دیده قربانی را
بازگشتی نبود پای طلب را بیدل
سیل ما نشنود افسون پشیمانی را


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *