+ - x
 » از همین شاعر
 به خاک تیره آخر خودسریها می برد ما را
 بهار اندیشهٔ صدرنگ عشرت کرد بسمل را
 به دعوت هم کسی را کس نمی گوید بیا اینجا
 اثر دور است ازین یاران حقوق آشنایی را
 حیف کز افلاس نومیدی فواید مرد را
 تا بوی گل به رنگ ندوزد لباس ما
 حسنی است بررخش رقم مشک ناب را
 کیست بردارد ز اهل معرفت ناز تو را
 داغ عشقم ، نیست الفت با تن آسانی مرا
 چون صبح مجو طاقت آزار کس از ما

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

گر کنم با این سر پرشور بالین سنگ را
از شرر پرواز خواهد گشت تمکین سنگ را
من به درد نارساییها چه سان دزدم نفس
می کند بی دست و پایی ناله تلقین سنگ را
از جسد رنگ گداز دل توان دید آشکار
گرشود دامن به خون لعل رنگین سنگ را
چون صداهرکس به رنگی می رود زین کوهسار
آتشم فهمید آخر خانهٔ زین سنگ را
از شکست ما صدای شکوه نتوان یافتن
شیشه اینجامی گشاید لب به تحسین سنگ را
دیدهٔ بیدار را خواب گران زیبنده نیست
ای شررتا چند خواهی کرد بالین سنگ را
ساز این کهسار غیر از ناله آهنگی نداشت
آرمیدن اینقدرهاکرد سنگین سنگ را
صافی دل مفت عیش است از حسد پرهیزکن
هوش اگر جامت دهد برشیشه مگزین سنگ را
فیض سودا مشربان از بس که عام فتاده است
خون مجنون می کند دامان گلچین سنگ را
ظالم از ساز حسد بی دستگاه عیش نیست
از شرر دایم چراغان در دل است این سنگ را
تا نفس دارد تردد جسم را سرگشتگی ست
تا نیاساید فلاخن نیست تسکین سنگ را
گرهمه برخاک پیچید عشق حسن آرد برون
کوشش فرهاد آخرکرد شیرین سنگ را
عافیتها نیست غیر از پردهٔ ساز شکست
شیشه می بیند نگاه عاقبت بین سنگ را
خواب غفلت می شود پادر رکاب از موج اشک
در میان آب بیدل نیست تمکین سنگ را


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *