+ - x
 » از همین شاعر
 تا به کی در پرده دارم آه بی تأثیر را
 بر طاق نه تبخیر جاه و جلال را
 سرمه سنگین نکند شوخی چشم اورا
 برآن سرم که ز دامن برون کشم پا را
 آن پری گویند شب خندید بر فریاد ما
 مآل کار نقصانهاست هر صاحب کمالی را
 ز فسانهٔ لب خامش که رسید مژده به گوش ما
 نشاند بر مژه اشک ز هم گسستهٔ ما را
 گداز گوهر دل باده ناب است شبنم را
 بی ثمری حصار شد در چمن امید ما

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

نیست با مژگان تعلق اشک وحشت پیشه را
دانهٔ ما دام راه خوی داند ریشه را
عیش ترک خانمان از مردم آزاد پرس
کس نداند جزصدا قدرشکست شیشه را
می شود اسرار دل روشن زتحریک زبان
می دهداین برگ ، بوی غنچهٔ اندیشه را
کم ز هول مرگ نبود غلغل شور جهان
نعرهٔ شیراست مطرب مجلس این بیشه را
همت فرهاد ما را سرنگونی می کشد
ناخن خاریدن سرگر شمارد تیشه را
گر شود دشمن ملایم چشم لطف از وی مدار
مومیایی چاره ننماید شکست شیشه را
طبع را فیض خموشی می کند معنی شکار
نیست دامی جز تأمل وحشی اندیشه را
موج صهباگر به مستان زندگی بخشد رواست
از رگ تاک است میراث کرم این ریشه را
عشق بردارد اگر مهر از زبان عاجزان
نالهٔ یک نی به آتش می دهد صد بیشه را
نوراین آیینه را جوهر نمی گردد حجاب
نیست مژگان سد ره چشم تماشاپیشه را
گر نباشد بی تمیزیها مآل کار عشق
کوهکن برصورت شیرین نراند تیشه را
مفلسان را بیدل از مشق خموشی چاره نیست
تنگدستی باز می دارد ز قلقل شیشه را


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *