+ - x
 » از همین شاعر
 با دل گفتم چرا چنینی
 به پیش آر سغراق گلگون من
 از سقاهم ربهّم بین جمله ی ابرار مست
 بدار دست ز ریشم که باده ای خوردم
 طواف کعبه دل کن اگر دلی داری
 هزار جان مقدس فدای سلطانی
 دو چشم اگر بگشادی به آفتاب وصال
 تا نزند آفتاب خیمه نور جلال
 یا رشا فدیته من زمن رایته
 به شکرخنده اگر می ببرد جان مرا

 » بیشتر بخوانید...
 مهربان
 سخت موهوم است نقش پردهٔ اظهار ما
 تا کی غم آن خورم که دارم یا نه
 از وجه عدم يعنی ويرانه شدم يا هو
 نیزه خورشید
 نرگس مستانه
 رنج دیگر
 عشق را با آب چشم و شیره ی جان می نویسم
 گویند کسان بهشت با حور خوش است
 چراغ روی تو را شمع گشت پروانه

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

بس که می انگیخت آن مه شور و شر
بس که می کرد او جهان زیر و زبر
مر زبان را طاقت شرحش نماند
خیره گشته همچنین می کرد سر
ای بسا سر همچنین جنبان شده
با دهان خشک و با چشمان تر
در دو چشمش بین خیال یار ما
رقص رقصان در سواد آن بصر
من به سر گویم حدیثش بعد از این
من زبان بستم ز گفتن ای پسر
پیش او رو ای نسیم نرم رو
پیش او بنشین به رویش درنگر
تیز تیزش بنگر ای باد صبا
چشم و دل را پر کن از خوبی و فر
ور ببینی یار ما را روترش
پرده ای باشد ز غیرت در نظر
مو نباشد عکس مو باشد در آب
صورتی باشد ترش اندر شکر
توبه کردم از سخن این باز چیست
توبه نبود عاشقانش را مگر
توبه شیشه عشق او چون گازرست
پیش گازر چیست کار شیشه گر
بشکنم شیشه بریزم زیر پای
تا خلد در پای مرد بی خبر
شحنه یار ماست هر کو خسته شد
گو مرا بسته به پیش شحنه بر
شحنه را چاه زنخ زندان ماست
تا نهم زنجیر زلفش پای بر
بند و زندان خوش ای زنده دلان
خوش مرا عیشیست آن جا معتبر
گر چه می کاهم چو ماه از عشق او
گر چه می گردم چه گردون بر قمر
بعد من صد سال دیگر این غزل
چون جمال یوسفی باشد سمر
زانک دل هرگز نپوسد زیر خاک
این ز دل گفتم نگفتم از جگر
من چو داوودم شما مرغان پاک
وین غزل ها چون زبور مستطر
ای خدایا پر این مرغان مریز
چون به داوودند از جان یارگر
ای خدایا دست بر لب می نهم
تا نگویم زان چه گشتم مستتر


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *