+ - x
 » از همین شاعر
 ای سیرگشته از ما ما سخت مشتهی
 یا ساقی الحی اسمع سالی
 مکن ای دوست غریبم سر سودای تو دارم
 ای همه منزل شده از تو ره بی رهه
 برخیز که جان است و جهان است و جوانی
 مر عاشقان را پند کس هرگز نباشد سودمند
 چو آمد روی مه رویم کی باشم من که باشم من
 در میان ظلمت جان تو نور چیست آن
 گاه چو اشتر در وحل آیی
 آمده ام که تا به خود گوش کشان کشانمت

 » بیشتر بخوانید...
 معاشران ز حریف شبانه یاد آرید
 این كوه هم صدای مرا بی طنین گذاشت
 هزار جهد بکردم که یار من باشی
 شرمید، خنده کرد، سپس گفت: «کودکی؟
 موعظه
 هر کجا آخر نهی نامش بود آنجا نخست
 که خرمن دو جهان يکجو ز خوشهء من
 نگارستان
 بازآی
 یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود

۵.۰
امتیاز: ۵.۰ | مجموع آراء: ۱

بیا بیا که تویی شیر شیر شیر مصاف
ز مرغزار برون آ و صف ها بشکاف
به مدحت آنچ بگویند نیست هیچ دروغ
ز هر چه از تو بلافند صادقست نه لاف
عجب که کرت دیگر ببیند این چشمم
به سلطنت تو نشسته ملوک بر اطراف
تو بر مقامه خویشی وز آنچ گفتم بیش
ولیک دیده ز هجرت نه روشنست نه صاف
شعاع چهره او خود نهان نمی گردد
برو تو غیرت بافنده پرده ها می باف
تو دلفریب صفت های دلفریب آری
ولیک آتش من کی رها کند اوصاف
چو عاشقان به جهان جان ها فدا کردند
فدا بکردم جانی و جان جان به مصاف
اگر چه کعبه اقبال جان من باشد
هزار کعبه جان را بگرد تست طواف
دهان ببسته ام از راز چون جنین غمم
که کودکان به شکم در غذا خورند از ناف
تو عقل عقلی و من مست پرخطای توام
خطای مست بود پیش عقل عقل معاف
خمار بی حد من بحرهای می خواهد
که نیست مست تو را رطل ها و جره کفاف
بجز به عشق تو جایی دگر نمی گنجم
که نیست موضع سیمرغ عشق جز که قاف
نه عاشق دم خویشم ولیک بوی تست
چو دم زنم ز غمت از مت و از آلاف
نه الف گیرد اجزای من به غیر تو دوست
اگر هزار بخوانند سوره ایلاف
به نور دیده سلف بسته ام به عشق رخت
که گوش من نگشاید به قصه اسلاف
منم کمانچه نداف شمس تبریزی
فتاده آتش او در دکان این نداف


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *