+ - x
 » از همین شاعر
 چرا ز قافله یک کس نمی شود بیدار
 صد دل و صد جان بدمی دادمی
 ای خوشا عیشی که باشد ای خوشا نظاره ای
 ای یوسف خوش نام هی در ره میا بی همرهی
 ای ساقی روشن دلان بردار سغراق کرم
 بازشکستند خلق سلسله یا مسلمین
 من چو در گور درون خفته همی فرسایم
 پیش چنین جمال جان بخش چون نمیرم
 چو عید و چون عرفه عارفان این عرفات
 میر خوبان را دگر منشور خوبی دررسید

 » بیشتر بخوانید...
 هولی روز های پاییز است، دامن باد ها پر از رنگ است
 در ازدحام درد
 ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند
 بازی
 از تن چو برفت جان پاک من و تو
 در طلب تا چند ریزی آبروی کام را
 در میان دو تهی
 کابل
 کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند
 راست و دروغ

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

ای خوشا عیشی که باشد ای خوشا نظاره ای
چون به اصل اصل خویش آید چنین هر پاره ای
هر طرف آید به دستش بی صراحی باده ای
هر طرف آید به چشمش دلبری عیاره ای
دلبری که سنگ خارا گر ز لعلش بو برد
جان پذیرد سنگ خارا تا شود هشیاره ای
باده دزدید از لبان دلبر من یک صفت
لاجرم در عشق آن لب جان شده میخواره ای
صبحدم بر راه دیری راهبم همراه شد
دیدمش هم درد خویش و دیدمش هم کاره ای
یک صراحی پیشم آورد آن حریف نیک خو
گشت جانم زان صراحی بیخودی خماره ای
در میان بیخودی تبریز شمس الدین نمود
از پی بیچارگان سوی وصالش چاره ای


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *