+ - x
 » از همین شاعر
 شرح دهم من که شب از چه سیه دل بود
 اخرج عن المکان، یا صارم الزمان
 این کیست این این کیست این هذا جنون العاشقین
 ای شاه جسم و جان ما خندان کن دندان ما
 بدید این دل درون دل بهاری
 ملولان همه رفتند در خانه ببندید
 به من نگر که بجز من به هر کی درنگری
 شدم از دست یک باره ز دست عشق تا دانی
 ای ز مقدارت هزاران فخر بی مقدار را
 عاشقان پیدا و دلبر ناپدید

 » بیشتر بخوانید...
 داغ های سينه ام از سنگ طفلان بوده است
 بز همسایه ی ما
 یکی از حجرهٔ خلوت برونی
 هیچ و پیچ
 چرا
 آزادی
 صلاح کار کجا و من خراب کجا
 سکهء غم که بنام من شيدا زده باز
 بر طاق نه تبخیر جاه و جلال را
 چه كسی بود مرا برده و در گور انداخت

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

که شکیبد ز تو ای جان که جگرگوشه جانی
چه تفکر کند از مکر و ز دستان که ندانی
نه درونی نه برونی که از این هر دو فزونی
نه ز شیری نه ز خونی نه از اینی نه از آنی
برود فکرت جادو نهدت دام به هر سو
تو همه دام و فنش را به یکی فن بدرانی
چه بود باطن کبکی که دل باز نداند
چه حبوب است زمین در که ز چرخ است نهانی
کلهش بنهی وآنگه فکنی باز به سیلی
چه کند بره مسکین چو کند شیر شبانی
کله و تاج سرم را پی سیلی تو باید
که مرا تاج تویی و جز تو جمله گرانی
به کجا اسب دواند به کجا رخت کشاند
ز تو چون جان بجهاند که تو صد جان جهانی
به چه نقصان نگرندت به چه عیبی شکنندت
به کی مانند کنندت که به مخلوق نمانی
به ملاقات نشان ده ز خیالات امان ده
مکشش زود زمان ده که تو قسام زمانی
هله ای جان گشاده قدم صدق نهاده
همه از پای فتاده تو خوش و دست زنانی
شه و شاهین جلالی که چنین باپر و بالی
نه گمانی نه خیالی همه عینی و عیانی
چه بود طبع و رموزش به یکی شعله بسوزش
به یکی تیر بدوزش که بسی سخته کمانی
هله بر قوس بنه زه ز کمینگاه برون جه
برهان خویش از این ده که تو زان شهر کلانی
چو همه خانه دل را بگرفت آتش بالا
بود اظهار زبانه به از اظهار زبانی


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *