+ - x
 » از همین شاعر
 اگر مرا تو نخواهی دلم ترا نگذارد
 بخش ششم
 بسوزانیم سودا و جنون را
 مخسب ای یار مهمان دار امشب
 چو آمد روی مه رویم کی باشم من که باشم من
 متاز ای دل سوی دریای ناری
 چه جمال جان فزایی که میان جان مایی
 ای که تو عشاق را همچو شکر می کشی
 کار تو داری صنما قدر تو باری صنما
 ما انصف ندمانی، لو انکر ادمانی

 » بیشتر بخوانید...
 صدره در انتظارت تا پشت در دویدم
 سحرگه ره روی در سرزمینی
 سریال انتقام
 کوکنار
 باز آمدم که فکر ترا آب و گل کنم
 سری را سرنوشت از مادری بیرون نیاورده
 به استاد سرآهنگ
 دست پلید غم
 حسن تو همیشه در فزون باد
 پریدن از سر بامی به بامی

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

رویش ندیده پس مکنیدم ملامتی
نادیده حکم کردن باشد غرامتی
پروانه چون نسوزد چون شمع او بود
چون خم نیاورم ز چنان سروقامتی
آن مه اگر برآید در روز رستخیز
برخیزد از میان قیامت قیامتی
زان رو که زهره نیست فلک را که دم زند
در خود همی بسوزد دارد علامتی
گر حسن حسن او است کجا عافیت کجا
با غمزه های آتش او کو سلامتی
هر دم دلم به عشق وی اندر حریصتر
هر دم ز عشق او دل من با سمتی
یا هجر لم تقل لی بالله ربنا
هذا الصدود منک علینا الی متی
می ترسم از فراق دراز تو سنگ دل
تا نشکند سبوی امیدم ز آفتی
ای آنک جبرئیل ز تو راه گم کند
با صبر تو ندارد این چرخ طاقتی
دل را ببرد عشق که تا سود دل کند
حاشا که او کند طمعی یا تجارتی
عشق آن توانگری است که از بس توانگری
داردهمی ز ریش فراغت فراغتی
از من مپرس این و ز عقل کمال پرس
کو راست در عیار گهرها مهارتی
او نیز خود چه گوید لیکن به قدر خویش
کو در قدم بود حدثی نوطهارتی
عقل از امید وصل چو مجنون روان شود
در عشق می رود به امید زیارتی
ور ز آنک درنیابد در ره کمال عشق
از پرتو شرارش یابد حرارتی
بادا ز نور عشق من و عقل کل را
زان شکر شگرف شفای مرارتی
تا طعم آن حلاوت بر عاشقان زند
وز عاشقان برآید مستانه حالتی
تبریز شمس دین که بصیرت از او بود
چون بر دلم رسید سپاهش به غارتی


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *