+ - x
 » از همین شاعر
 یا ملک المحشر، ترحم لا ترتشی
 بخش هفتم
 مرحبا ای جان باقی پادشاه کامیار
 اول
 ای سگ قصاب هجر خون مرا خوش بلیس
 مر بحر را ز ماهی دایم گزیر باشد
 بده آن مرد ترش را قدحی ای شه شیرین
 لجکنن اغلن هی بزه کلکل
 اینک آن انجم روشن که فلک چاکرشان
 هر کجا که پا نهی ای جان من

 » بیشتر بخوانید...
 ساختم قانع دل از عافیت بیگانه را
 می خوردن و شاد بودن آیین منست
 عمر خبیث
 گذرم بود زمانی به ره مردابی
 آن روز دور نیست
 سپاه صبح زد از ماه خیمه تا ماهی
 بدرود
 وه چه شادم که تو یارم شده ای
 تنها
 تاریخ، آدمهای برفی، انتظار

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

ایا مربی جان از صداع جان چونی
ایا ببرده دل از جمله دلبران چونی
ز زحمت شب ما و ز ناله های صبوح
که می رسد به تو ای ماه مهربان چونی
ایا کسی که نخفت و نخفت چشم خوشت
ز لکلک جرس و بانگ پاسبان چونی
ایا غریب فلک تو بر این زمین حیفی
ایا جهان ملاحت در این جهان چونی
ز آفتاب کی پرسد که چون همی گردی
به گلستان که بگوید که گلستان چونی
ز روی زرد بپرسند درد دل چونست
ولی کسی بنپرسد که ارغوان چونی
چو روی زشت به آیینه گفت چونی تو
بگفت من چو چراغم تو قلتبان چونی
جواب گفت که من بازگونه می پرسم
مثال کشت که گوید به آسمان چونی
دهان گشادم یعنی ببین که لب خشکم
که تا شراب تو گوید که ای دهان چونی
ز گفت چون تو جویی روان شود در حال
میان جان و روانم که ای روان چونی
بگو تو باقی این را که از خمار لبت
سرم گران شد پرسش که سرگران چونی


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *