+ - x
 » از همین شاعر
 چه دارد در دل آن خواجه که می تابد ز رخسارش
 ای دشمن عقل من وی داروی بی هوشی
 تلخی نکند شیرین ذقنم
 ای رونق هر گلشنی وی روزن هر خانه ای
 ز سر بگیرم عیشی چو پا به گنج فروشد
 ای مونس و غمگسار عاشق
 چه باشد گر نگارینم بگیرد دست من فردا
 آن کس که ز تو نشان ندارد
 آمده ام به عذر تو ای طرب و قرار جان
 گر روی بگردانی تو پشت قوی داری

 » بیشتر بخوانید...
 تا چند اسیر رنگ و بو خواهی شد
 شبانه
 شیندم بیتکی از مرد پیری
 دیریست که من گمشده در راه توستم
 خوش خبر باشی ای نسیم شمال
 مرا بخوان
 آن سوی خط
 ای دوستان برای خدا ياد ما کنيد
 فرق کيوان پايمالم شد چو پوشيدم پلاس
 همه عمر با تو قدح زدیم و نرفت رنج خمارما

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

طرب ای بحر اصل آب حیات
ای تو ذات و دگر مهان چو صفات
اه چه گفتم کجاست تا به کجا
کو یکی وصف لایق چو تو ذات
هر که در عشق روت غوطی خورد
ریش خندی زند به هست و فوات
شرق تا غرب شکرین گردد
گر نماید بدو شکرت نبات
جان من جام عشق دلبر دید
لعل چون خون خویش گفت که هات
جان بنوشید و از سرش تا پای
آتشی برفروخت از شررات
مست شد جان چنان که نشناسد
خویشتن را ز می جز از طاعات
بانگ آمد ز عرش مژده تو را
که ز من درگذشت نور عطات
مژده از بخششی که نتوان یافت
به دو صد سال خون چشم و عنات
که به هر قطره از پیاله او
مرده زنده شود عجوز فتات
گرش از عشق دوست بو بودی
کی نگوسار گشتی هرگز لات
چون شدی مست او کجا دانی
تو رکوع و سجود در صلوات
چونک بیخود شدی ز پرتو عشق
جسم آن شاه ماست جان صلات
چو بمردی به پای شمس الدین
زنده گشتی تو ایمنی ز ممات
داد مخدوم از خداوندیش
بهر ملک ابد مثال و برات


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *