+ - x
 » از همین شاعر
 چو شب شد جملگان در خواب رفتند
 هله ای آنک بخوردی سحری باده که نوشت
 جانا تو بگو رمزی از آتش همراهی
 آه در آن شمع منور چه بود
 ایا یاری که در تو ناپدیدم
 آخر گل و خار را بدیدی
 مادرم بخت بده است و پدرم جود و کرم
 خواجه سلام علیک گنج وفا یافتی
 مهمان توام ای جان زنهار مخسب امشب
 صلا ای صوفیان کامروز باری

 » بیشتر بخوانید...
 این کوزه که آبخوارهٔ مزدوریست
 خط آوردی و ننوشتی برات مطلب ما را
 در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد
 يک عمر در پی تو دويدم دگر بس است
 ادب پیرایه نادان و داناست
 مشاعره
 یک گل بهار نیست
 بسکه چون گل پرده ها بر پرده شد سامان مرا
 تنهایی در صورتم جیغ می زند
 اضطراب آیینه

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

نهادم پای در عشق که بر عشاق سر باشم
منم فرزند عشق جان ولی پیش از پدر باشم
اگر چه روغن بادام از بادام می زاید
همی گوید که جان داند که من بیش از شجر باشم
به ظاهربین همی گوید چو مسجود ملایک شد
که ای ابله روا داری که جسم مختصر باشم
زمانی بر کف عشقش چو سیمابی همی لرزم
زمانی در بر معدن همه دل همچو زر باشم
منم پیدا و ناپیدا چو جان و عشق در قالب
گهی اندر میان پنهان گهی شهره کمر باشم
در آن زلفین آن یارم چه سوداها که من دارم
گهی در حلقه می آیم گهی حلقه شمر باشم
اگر عالم بقا یابد هزاران قرن و من رفته
میان عاشقان هر شب سمر باشم سمر باشم
مرا معشوق پنهانی چو خود پنهان همی خواهد
وگر نی رغم شب کوران عیان همچون قمر باشم
مرا گردون همی گوید که چون مه بر سرت دارم
بگفتم نیک می گویی بپرس از من اگر باشم
اگر ساحل شود جنت در او ماهی نیارامد
حدیث شهد او گویم پس آنگه در شکر باشم
به روز وصل اگر ما را از آن دلدار بشناسی
پس آن دلبر دگر باشد من بی دل دگر باشم
بسوزا این تنم گر من ز هر آتش برافروزم
مبادم آب اگر خود من ز هر سیلاب تر باشم
در آن محوی که شمس الدین تبریزیم پالاید
ملک را بال می ریزد من آن جا چون بشر باشم


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *