+ - x
 » از همین شاعر
 چو مهر عشق سلیمان به هر دو کون تو داری
 جان از سفر دراز آمد
 نیمیت ز زهر آمد نیمی دگر از شکر
 ای دلزار محنت و بلا داری
 گر زانک ملولی ز من ای فتنه حوران
 حجاب از چشم بگشایی که سبحان الذی اسری
 ای دل چه اندیشیدۀ در عذر آن تقصیر ها؟
 گر نخسبی ز تواضع شبکی جان چه شود
 اندیشه را رها کن اندر دلش مگیر
 هر نفسی تازه ترم کز سر روزن بپرم

 » بیشتر بخوانید...
 مرگ
 مباد بشکند ای رود ها غرور شما
 معاشران ز حریف شبانه یاد آرید
 وعظ بیجا
 دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد
 قشلاق زاده ام
 بحر می پیچد به موج از اشک غم پرورد ما
 عشق اگر در جلوه آرد پرتو مقدور را
 نبود سواد بلکه بياض اين کتاب چيست
 سیگار

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

نهادم پای در عشق که بر عشاق سر باشم
منم فرزند عشق جان ولی پیش از پدر باشم
اگر چه روغن بادام از بادام می زاید
همی گوید که جان داند که من بیش از شجر باشم
به ظاهربین همی گوید چو مسجود ملایک شد
که ای ابله روا داری که جسم مختصر باشم
زمانی بر کف عشقش چو سیمابی همی لرزم
زمانی در بر معدن همه دل همچو زر باشم
منم پیدا و ناپیدا چو جان و عشق در قالب
گهی اندر میان پنهان گهی شهره کمر باشم
در آن زلفین آن یارم چه سوداها که من دارم
گهی در حلقه می آیم گهی حلقه شمر باشم
اگر عالم بقا یابد هزاران قرن و من رفته
میان عاشقان هر شب سمر باشم سمر باشم
مرا معشوق پنهانی چو خود پنهان همی خواهد
وگر نی رغم شب کوران عیان همچون قمر باشم
مرا گردون همی گوید که چون مه بر سرت دارم
بگفتم نیک می گویی بپرس از من اگر باشم
اگر ساحل شود جنت در او ماهی نیارامد
حدیث شهد او گویم پس آنگه در شکر باشم
به روز وصل اگر ما را از آن دلدار بشناسی
پس آن دلبر دگر باشد من بی دل دگر باشم
بسوزا این تنم گر من ز هر آتش برافروزم
مبادم آب اگر خود من ز هر سیلاب تر باشم
در آن محوی که شمس الدین تبریزیم پالاید
ملک را بال می ریزد من آن جا چون بشر باشم


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *