+ - x
 » از همین شاعر
 باز بهار می کشد زندگی از بهار من
 بروید ای حریفان بکشید یار ما را
 یا رب توبه چرا شکستم
 سکه رخسار ما جز زر مبادا بی شما
 ای مبدعی که سگ را بر شیر می فزایی
 عشق تو خواند مرا کز من چه می گذری
 ای دل تو در این غارت و تاراج چه دیدی
 امروز خوش است دل که تو دوش
 یا رب چه کس است آن مه یا رب چه کس است آن مه
 با رخ چون مشعله بر در ما کیست آن

 » بیشتر بخوانید...
 به باغم لاله شانم، خون بروید
 ای دلبر سنگین دل و سیمین بدن من
 در ظلمت از چشم يقين آنکس که ايوان يافته
 عبادت
 مرا در سینه فریادیست
 چقدر با كلمات درنده ور بروم؟
 به چشم کرده ام ابروی ماه سیمایی
 سوار نور
 نه به شاخ گل نه به سرو چمن پبچیده ام
 گفتی جهان شبیه تو احمق نداشته

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

به صورت یار من چون خشمگین شد
دلم گفت اه مگر با من به کین شد
به صد وادی فرورفتم به سودا
که چه چاره که چاره گر چنین شد
به سوی آسمان رفتم چو دیوان
از این درد آسمان من زمین شد
مرا گفتند راه راست برگیر
چه ره گیرم که یار راستین شد
مرا هم راه و همراهست یارم
که روی او مرا ایمان و دین شد
به زیر گلبنش هر کس که بنشست
سعادت با نشستش همنشین شد
در این گفتارم آن معنی طلب کن
نفس های خوشم او را کمین شد
ازیرا اسم ها عین مسماست
ز عین اسم آدم عین بین شد
اگر خواهی که عین جمع باشی
همین شد چاره و درمان همین شد
مخوان این گنج نامه دیگر ای جان
که این گنج از پی حکمت دفین شد
به کهگل چون بپوشم آفتابی
جهانی کی درون آستین شد
اگر تو زین ملولی وای بر تو
که تو پیرار مردی این یقین شد
زره بر آب می دان این سخن را
همان آبست الا شکل چین شد
ز خود محجوبشان کردم به گفتن
به پیش حاسدان واجب چنین شد
خمش باشم لب از گفتن ببندم
که مشتی بیس با پیری قرین شد


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *