+ - x
 » از همین شاعر
1 بهار خاموش
2 غریبانه
3 سرود مردی که تنها راه می رود
4 از اینگونه مردن...
5 غزل بزرگ
6 با سماجت یک الماس
7 برخاستن
8 دیدار واپسین
9 غزلی در نتوانستن
10 شعر گمشده

 » بیشتر بخوانید...
 در پرده خاک ای جان عیشی است به پنهانی
 بخند بر همه عالم که جای خنده تو راست
 به گوش من صدای زنگ عشق است
 قاصد به حیرت کن ادا تمهید پیغام مرا
 حال دل با تو گفتنم هوس است
 پاییز
 كو عینكم كه بنگرم ات كو عصای من؟
 بشستم تخته هستی سر عالم نمی دارم
 امروز خندانیم و خوش کان بخت خندان می رسد
 خفته نمود دلبر گفتم ز باغ زود

۵.۰
امتیاز: ۵.۰ | مجموع آراء: ۱

او را به رؤیای بخارآلود و گنگِ شام گاهی دور، گویا دیده بودم من...

لالاییِ گرمِ خطوطِ پیکرش در نعره های دوردست و سردِ مه گم بود.

لبخندِ بی رنگش به موجی خسته می مانست؛ در هذیانِ شیرینش ز دردی گنگ می زد گوییا لبخند...




هر ذره چشمی شد وجودم تا نگاهش کردم، از اعماقِ نومیدی صدایش کردم:

« ای پیدای دور از چشم!
«دیری ست تا من می چشَم رنجابِ تلخِ انتظارت را
«رویای عشقت را، در این گودالِ تاریک، آفتابِ واقعیت کن!»

وآن دَم که چشمانش، در آن خاموش، بر چشمانِ من لغزید
در قعرِ تردید این چنین با خویشتن گفتم:

« آیا نگاهش پاسخِ پُرآفتابِ خواهشِ تاریکِ قلبِ یأس بارم نیست؟
«آیا نگاهِ او همان موسیقی گرمی که من احساسِ آن را در هزاران خواهشِ پُردرد دارم، نیست؟
«نه!
«من نقشِ خامِ آرزوهای نهان را در نگاهم می دهم تصویر!»

آن گاه نومید، از فروتر جای قلبِ یأس بارِ خویش کردم بانگ باز از دور:
« ای پیدای دور از چشم!...»

او، لب ز لب بگشود و چیزی گفت پاسخ را
اما صدایش با صدای عشق های دورِ از کف رفته می مانست...

لالایی گرمِ خطوطِ پیکرش، از تاروپودِ محوِ مه پوشید پیراهن.
گویا به رؤیای بخارآلود و گنگِ شامگاهی دور او را دیده بودم من...

۲۳ آذر ۱۳۳۳


تا کنون ۱ دیدگاه بر این سروده نوشته شده است   پنهان نمودن

شعر دوست:

یکی از بهترین شعر های احمد شاملو، خیلی خوشم آمد.




 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *